SonbaharIn ArkasIndan...

[JuStO]

Sen de gidiyorsun değil mi? Sen de terk ediyorsun beni sonbahar… git zaten. Durma! Buralarda pek hazzetmezler varlığından. Severler kış gelsin, mevsim dönsün, sobalar kurulsun, kestane çizilsin. Severler, bahar olsun, aşık olunsun, kırlarda gezip tozulsun, adrenalin tavana vursun. Severler yaz gelsin, ******* fora edilsin, yaz aşkları rakı sofrasına meze olsun. Ama seni benim sevdiğim gibi sevemezler sonbahar. Kaç!
Seni ilk sevdiğimi fark ettiğimde daha küçücük bir çocuktum. Koskoca çınar ağaçlarının heybetli yapraklarını döküyordun yere. Sapsarı altın yağıyordu kafama, üstelik kafama denk gelenler acıtmıyordu bile, sadece okşuyordu saçlarımı çınar. O kocaman ağaca yaptırdıkların nasıl da hayrete düşürmüştü beni. Ben bir kendimi bilirdim öyle, hani kapıdan baktıran, kazma kürek yaktıran dengesiz kızdım ya ben. Sen, varlığınla yokluğun bir, gelip geçen bir mevsim…
İlkbahara kıl olurdum, bilirdin de sen. Alerjim vardı, gözlerim yaş dolardı. İlk niceliğini hak eden sendin ya sonbahar. Haksızlığa karışırdı tıksırıklarım.
Ne yazı, ne kışı sevdim şimdiye kadar. Sevemedim istesem de senle kıyasladım, ya belki de ondan. Yazın başlayan, sana yaklaştıkça kokusu değişen bir aşkı ne yapayım ben? Ya yatakta ısıtan, sokakta yapayalnız, ağır bir rüzgarla yüzümü kırbaçlayan kışı? Yok sonbahar yok, ben senin gibi sevemedim hiçbir mevsimi, seninle kıyasladım, ya belki ondan.
İlk defa aşık olmadım mı ben? Senesini değil, mevsimini hatırlarım… İlk kez kablolara bulanmadım mı, teknolojik olmadım mı? Okula ilk defa başlamadım mı? Evimi, hatırlarımı terk etmedim mi gelişinle? Sarsılarak ağlamadım mı? Sokağa çıkıp gönlümce gezmedim mi? Daha hatırlayamadığım bir sürü anı yok mu?
Bak işte sonbahar, anılar unutuluyor, yaşananlar tarih oluyor. Ama sen, sen hep bakisin. Senin zamanını seviyorum sonbahar. Gelişini, gidişini… beklemeyi de. Sonbahar geldi! demeyi de.
Yine gidiyorsun ama geleceksin değil mi, döneceksin bana değil mi? Zira senden başka pek de bir şey kalmadı elimde..