Zordur içten Gelerek Aglamak

[GuLCe]

Zordur içten gelerek ağlamak... Gözyaşı dökmek değil bahsettiğim elbette.
Ama damlalarınızı dışarı değil de içeri akıtmak da denilebilir..
Gülerken bile ağladığınız anlar oldumu hiç?..
Dengesizce davranıp mutlu olduğunuz için bile göz yaşı döktüğünüz oldu mu?..

Sıkılverirsiniz bir şeye zaman ve mekan ayırımı göz etmeden...
Hiçbir şey istemessiniz o anda, kendiniz dışında ne bir ses, ne bir yüz, ne de bir dokunuş...

Duymak istediğiniz sessizlik, görmek istediğiniz ise sadece boşluk...
En ufak bir ışık dahi rahatsız eder sizi.-
Çünkü aslında gördüğünüz ışık karanlığın maskesidir!..

Yakarırsınız içinizi acıtırcasına ağlamak istediğinizi...
Ama ağlayamazsınız.

Gözyaşlarınızla verdiğiniz bu mücadele de hiç bu kadar aciz kalabileceğinize olanak veremessiniz...
Ama eğilirsiniz hiç olmadık zamanda, yalvarırsınız çığlıklarınızla,
"Sana ihhtiyacım var ne olur gelll!..'' diye..

Kızarsınız... Ağlamak bu kadar zor olabilirmi?..
İnsan ağlamayı bu denli arzu edebilir mi?..

Yolu gözlenen bir sevgili misali paralar yüreğinizi,
gelmediği her an için.. zorlar sınırlarınızı...

Hani geleceğini veya gelmeyeceğini bilseniz,belki...
Ama amaçsızca bekleyiş veya terkediş..
İşte bu en kötüsü...

Bilmez gözyaşı bedende kaldığınız müddetçe sahibine zarar verdiğini.
Bazen akmak istemediğini,
sizi bırakmak istemediğini o kadar belli ederki bize,
yanağınızı okşarcasına süzülüverir yavaşça..
O da üzülür aslında kimi zaman...

Gitmek.. Bir an önce akmak istediğini gösterir size,
bir nehir misali akar elinizde olmadan..
Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştır.
Çünkü,damlalarından başka...

Duygularımızın iniş ve çıkışıyla beslendiği;
gözlerde buğuya, rahatlatıcı bir sele ya da hıçkırıklara dönüşür...
Yüreğinize gömdüğünüz yıldızları,
yürek yardımıyla gözlere sunmak..

Göz ile yürek ekseninde yaşanan savaşta,
ellerine çiçek tutuşturan,
damlalarını yangınlarına veren çaresizliğin dökülmesidir..
Gözlerden..