Ask bir defa gelir ama pir gelir.

[cokgen]

Ask bir defa gelir ama pir gelir.”

Seven, sevilen ve sevgili diye üç unsur vardır. Tıpkı aşık, maşuk ve aşk gibi. Bu
üçlü ayrı olduğu sürece vuslat yoktur. Sevgi seveni sevdiğine, aşk ise aşığı
maşukuna kavuşturan bir bağdır.

Aşığın en önemli özelliklerinden birisi, toplumsal alanla bağlarının yavaş yavaş
azalmaya başlamasıdır. Aşık toplum içinde yaşayan bir yalnızdır. Gece gündüz
maşukunu düşündüğü için artık kendini onda yok etmiştir. Aşık olan kişi hangi
mekan ve zamanda olursa olsun artık gözü onları değil maşukunu görür. Aşığın
bütün hayatı maşukuna yaptığı yolculuktur.

Aşığı diğer insanlardan ayıran bir başka özelliği ise, insanların güzel dediği
hoşlandığı şeyler karşısında bile o maşukunun izlerini görür.

Aşık, maşuku tarafından her an sınava tabi tutulur. Bu sınav aşığın samimiyetinde
ne denli samimi olduğunu ortaya koyar. Bu nedenle aşığın hayatı ah u figan ve
ağır eziyetler içerisinde geçer. Çünkü acı, yanıp yakılma aşkın en önemli
özelliğidir. Maşuk hemen kendini açmaz, bir süre, bir vakit geçtikten sonra yavaş
yavaş kendini aşığa karşı yakınlaştırmaya bakar. Bundan amaç aşığa acı
çektirmek değil, eğitmektir. Aşk meydanında aşığın aşk eğitiminden geçmesi
gerekir. Bunu da adına mürşid denilen kişi gerçekleştirir. Çünkü sevgiliye,
sevgilinin sevdiğiyle gidilir.

Allah, meleklere, kendisine secde edin demedi. Meleklerin Allah’a secde etmemesi
gibi bir sorunları da yoktu. Şeytan da buna dahildir. Allah Adem’e secde edin
dediğinde bütün melekler ona secde ederken, sadece şeytan itiraz etti. Aslında
şeytanda Allah’a inanan bir melekti. Ama Adem’e secde etmemek suretiyle büyük
meleklikten şeytaniyete inmiştir.

İşte insanlar arasında da Allah’ı tanıma konusunda değil, Allah’ın dostunu, Allah’ın
sevgilisini tanıma konusunda problem vardır.

Allah dostları, Allah ve Muhammed aşkını gönüllere işlerler. Amaçları aşığı asıl
hedefi olan maşukuna ulaştırmak ve aşığa bu yolculukta yol arkadaşlığı
yapmaktır. Yoksa kendisine aşık etmek veya kendisine hizmet eden kişi haline
getirmek değildir. Aksine onlar aşığın aşk yolculuğundaki hizmetkarlarıdırlar.
Şems-i Tebrizi Mevlâna’ya ilâhi aşkı talim ettirdikten sonra bu aşkın kendisine
geldiği kaynak olarak Şems-i Tebrizi’yi gören Mevlâna önce Şems’e bağlanır.
Bunu hisseden Şems aradan kendini çekerek Mevlâna’yı ilâhi aşkın kaynağı ile yüz
yüze bırakmak ister. Bunun için birden sırra kadem basar, aradan çekilir ve Şam’a
gider. Bu durum karşısında Mevlâna çok sendeler, bunalır her gelene gidene “
Bana Şems’ten bir haber getiren yok mu?.” der ve “Ben Şems’i gördüm.”
diyenlere hediyeler sunardı. Talebeleri bu durum karşısında “ Üstadım, karışmak
istemiyoruz ama, bu insanlar yalan söylüyorlar. Şems’i gördükleri falan yok.”
Dediklerinde “Biliyorum, ben o sevgilinin yalan haberine bahşiş veriyorum. Şayet
doğru söyleseler onlara canımı verirdim.” demiştir.

Maşukun aşığın gönlünde yer bulabilmesi için aşığın gönül evini her zaman temiz
tutması gerekir. Çünkü maşukun gelmesine mani olacak tüm engellerden
temizlenmiş olması gerekir ki maşuku ile vuslata erebilsin.

İşte bu nedenle Hz Mevlâna Aşk konusunda yüzyıllar öncesinden yüzyıllar
sonrasına bakın nasıl haykırmaktadır;”

“AYAĞI OLMAYAN BAŞLAR EK*** OLSUN

CAN VE BAŞIYLA AŞKA DALMAYAN GÖNÜLLER YOK OLSUN.”

Aşıkların muhabbetinden Muhammed kokusu gelir. Aşıklar Muhammedi kokunun
olmadığı bahçeye girmezler....
Allahumme salli ala seyyidina muhammed ve ala ali seyyidina muhammed....

Alintidir.....