 dolunay
çıktı çıkacak o meşhur mükemmel haliyle
nereye gitsem vücudumun dengesini kaçırıyor
bağlıyız bir yerinden kelepçesiz
gönlümün suları yükseldikçe o büyüyor
o büyüdükçe gönlümün suları yükseliyor
mevsimlerde değil dolunayda aşka düşüyorum ben
gafletimden yaralanıyor ruhum
bölünüyor, tökezleniyor, eriyor
ben her dolunayda yeniden vuruyorum yola kendimi
merkezimin aslına yolculuk bu
aşk yolunda maşuk eksiltmek
kendinden geçeni başkasına itiraf edememek bu
heyhat aşk! dolunayla gelme bu sefer... |