 sensiz bir sabah daha...
akşam oldu hüzünlendim ben yine...
neden hep bütün hüzünler gece çoğalıyordu,gündüzler yetmiyormuydu artık ağlamak için.
göz pınarları kuruyormuydu son damlalarını kendine saklayıp bu kadar yeter diye kendini çektiğinde,biraz daha düşünmek için fırsatmı sunuyordu zihnime.
istemiyordum düşünmeyi,ama tek tek arkası kesilmeyen tatlarla yine acıları yeni anılarla birleştiriyordu,zihnim bana oyunlar oynuyordu. o da acımasızdı tıpkı diğerleri gibi.
mutfağa ilerlemiştim,günlerden beri ilk defa bu kadar dağınık olduğumu farkettim.sağa sola bakınırken tezgahın üstünde bir ekmek,bayatlamış...
tıpkı hayatımdaki bayat insanlar gibi dedim.seni çöpe attığım gibi diğerlerini de atsam temizlenir belki bu dünya.
en azından sen bir nimet değeri taşıyorsun.onlar gözümde fasulye bile olamamış acizler.tanrım bu kadar karmaşa neden?
bir bardak su içip tekrar yatağıma döndüm.yatağın kenarında biriken sigara izmaritleri artık küllüğe sığmamış taşıyordu.
umrumda bile değil,tek kirli benmiyim şu koca dünya da dedim ve bir sigara daha yaktım.
arkadan, bir müzeyyen senar klasiği,hasret kaldım gözlerinin rengine...
doğru,o lanet ettiğim gözlerine şimdiler de hasret kaldım.bilsem hiç lanet edermiydim.bilsem hiç bırakmanı istermiydim beni yalnız başıma.
ya da bırakırmıydım seni hiç...
şimdi toprağın altında o güzel gözlerinle huzurlu bir uykudamısın sanki?
bu dünya da bulamadıklarını diğer dünyadamı bulacağını umdun sevgilim.
sensizlik zor...gel bile diyemiyorum sana.benim gelmek istediğim kadar yanına,gel diyemiyorum sana.
senin kemiklerin sızlıyorsa benim yüreğim,tüm vücudum sızlıyor.evet lanet ettim o güzel gözlerine beni bıraktığı için.ama lanet ederken bile deli gibi sevdiğimi haykırdım defalarca.
ve işte güneş....yine bir sabaha sensiz başladım.şimdi seni görmeye geleceğim.aramızda birikmiş bir toprak yığını olsa da sana dokunacağım,hissedeceğim.
gerçekten sevenleri, ölüm bile ayıramaz sevdiğim... |